Fiending

เขาไม่ชินกับการนอนคนเดียว 

คชาเปิดเปลือกตาของตัวเอง ภาพเพดานอันว่างเปล่าโหวงเหวงในความมืดบีบรัดให้หัวสมองยิ่งทวีความปวดร้าวเข้าไปถึงเส้นประสาท

ไมเกรนขึ้นอีกตามเคย    

เจ้าตัวคิดก่อนจะยกนิ้วมือขึ้นบีบขมับที่แน่นตึง  

มือถือที่วางอยู่ข้างหัวเตียงสั่นอย่างบ้าคลั่งเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ แต่คชากลับไม่คิดจะหยิบมันขึ้นมาดู คชาพยายามหลับตา แต่ห้วงความคิดกลับลอยไปไกลถึงใครอีกคนที่เคยนอนอยู่ด้วยกันทุกวัน  เขานึกอยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะคิดแบบเขาบ้างไหม?  จะคิดถึงเรื่องราวของพวกเราที่ถูกปล่อยทิ้งไว้ในบ้านหลังนั้นบ้างรึเปล่า?

อยากให้เป็นเหมือนเดิม  

นั่นคือสิ่งที่ฝ่ายนั้นพูด แต่ตัวเขากลับไม่รู้สึกแบบนั้นตั้งแต่ก้าวขาออกมาเจอโลกภายนอก

เขากลัว 

กลัวมากจนข่มตาหลับไม่ได้สักวันที่ต้องห่างกัน

แสงไฟสีแดงกระพริบถี่จากแบล็คเบอรี่ทำให้ร่างผอมบางถอดถอนหายใจ ไม่ทันที่เขาจะได้เอื้อมมือไปหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาดู เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน

“ คชา....นอนรึยังลูก? ”  เสียงแม่อู้อี้ๆ ดังอยู่ด้านนอก ทำให้คนถูกเรียกต้องรีบลุกขึ้นมาจากเตียงนอนแล้วเดินไปเปิดประตู

“ ยัง..............ครับ ”  คชานิ่งไปพักใหญ่เมื่อมองเลยไปเห็นร่างของคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของแม่

“ เต๋าเขาโทรหาหนูไม่ติด....ก็เลยโทรหาแม่น่ะ.....เขาจะมานอนด้วย พรุ่งนี้จะได้ไปทำงานพร้อมกัน ” 

“ อ้อ....ครับ ”  คชาตอบรับออกไปแค่นั้น พยายามหลบสายตาที่จ้องมองมาของเต๋า

“ งั้นแม่ไปนอนก่อนนะ....เข้านอนกันเลยนะ รู้ไหม? ”  ประโยคหลังหันไปพูดกับชายหนุ่มที่ยืนอมยิ้มน้อยๆอยู่ข้างหลัง  ใบหน้าหล่อจัดพยักรับก่อนจะเดินตามคนตัวผอมเข้ามาในห้องนอน

ทั้งคู่ยืนนิ่งอยู่แบบนั้นโดยไม่มีคำทักทาย หรือ  คำถามไถ่

*ปึง*

เมื่อได้ยินเสียงประตูห้องนอนของแม่ปิดลง คนที่ยืนจ้องอีกฝ่ายอยู่เป็นนานก็ทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดขึ้นมาก่อน

“ โทรมาก็ไม่รับ....บีบีมาก็ไม่ตอบ ”

“ .................... ”

“ ว่าไง? ”  

คชามองไม่เห็นว่าอีกฝ่ายมีสีหน้าเป็นอย่างไรเพราะเขายืนหันหลังให้ แต่จากน้ำเสียง และฝีเท้าที่กำลังสาวเข้ามาใกล้ ทำให้ร่างกายผอมบีบเกร็งอย่างไม่มีเหตุผล

“ พยายามจะนอน เลยไม่ได้ดูโทรศัพท์ ” 

“ แล้วไม่คิดเลยหรือไงว่าเต๋าจะโทรมา....ไม่คิดถึงกันบ้างรึไง? ”  ประโยคหลังน้ำเสียงของคนพูดติดจะอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด และนั้นทำให้หัวใจของเขาเจ็บหนึบขึ้นมาอย่างฉับพลัน คชาหันตัวไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ

เต๋าที่อยู่ตรงหน้าเขาก็ยังคงเป็นเต๋าคนเดิม คนที่เขาจำได้มาตลอดสามเดือน

ยังคงยืนเท้าเอวพูดกับเขาเวลาไม่พอใจ ใบหน้าขาวจัดงอง้ำเหมือนเด็กไม่ได้ขนม

ริมฝีปากบางขยับเป็นรอยยิ้ม กำลังจะเอื้อนเอ่ยความในใจที่มันคับแน่นจนแทบระเบิด

คิดถึงสิ คิดถึงตลอดเวลา 

เสียงโทรศัพท์มือถือดังแทรกขึ้นมากลางอากาศ คชาหยุดชะงักเพราะเสียงนั้นดังมาจากมือถือในมือของอีกฝ่าย เต๋าบิดหน้าจอขึ้นมาดูก่อนจะขมวดคิ้วเข้มจนมุ่น ดวงตาคมเงยขึ้นมามองเขานิ่ง

“ อย่าเพิ่งพูดอะไรนะ ”  เต๋าพูดแค่นั้น ก่อนจะจะกดรับโทรศัพท์ที่ยังคงส่งเสียงร้อง

“ ฮัลโหล ..................... ถึงแล้ว แล้วที่รักถึงที่พักยังครับ? ”  น้ำเสียงเมื่อครู่แปรเปลี่ยนกลับมาเป็นปรกติได้อย่างน่ามหัศจรรย์จริงๆ ใบหน้าหล่อแย้มยิ้ม ก้มหน้าก้มตาพูดกับ  ที่รัก  ที่อยู่ในสายของโทรศัพท์โดยไม่สนใจด้วยซ้ำว่าคนที่ยืนฟังอยู่จะรู้สึกอย่างไร

อย่าเพิ่งพูดอะไรนะ

คชาคิดทบทวนคำพูดประโยคนี้ ก่อนจะเข้าใจอะไรได้ง่ายที่สุด

หน้าอกข้างซ้ายเจ็บปวดรวดร้าวแบบที่เขาไม่เคยได้รู้สึกมาก่อน น้ำอุ่นๆเอ่อท้นขึ้นมาที่หางตาจนเขาต้องเป็นฝ่ายหันกลับมาล้มตัวลงนอนบนเตียง เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายเห็นในสิ่งที่เขากำลังเผชิญ

“ คิดถึงเหมือนกันครับ.....เออ แล้วพรุ่งนี้จะมาหาเต๋าเปล่า? ”

“ พูดจริงนะ.....ห้ามขี้ตู่นะ ”

คชากดหูข้างซ้ายของตัวเองลงบนหมอน ถึงแม้มันจะยังได้ยินเสียงหัวเราะบาดจิตบาดใจนั้นก็เถอะ แต่เขาอยากจะหาอะไรมาป้องกันตัวเองสักอย่าง

เขาแค่อยากจะปกป้องหัวใจของตัวเองให้ได้เหลือเกินในตอนนี้ 

“ นอนหลับฝันดีนะครับ ......... รักครับ ”

น้ำตาหยดหนึ่งไหลผ่านสันจมูกก่อนจะซึมลงไปบนหมอนสีขาว ทุกอย่างกลับมาสู่ความเงียบอันชวนอึดอัด คชาไม่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวอะไรเลย เขารู้ว่าเต๋ายืนมองอยู่ คงอยากจะให้เขาพูดอะไรขึ้นมาสักอย่าง แต่เขากลับไม่มีแรงที่จะหันไปพูดอะไรทั้งนั้น

เตียงนอนด้านหลังยุบยวบลงไปตามน้ำหนัก กลิ่นน้ำหอมที่คชาไม่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูก มันผสมปนเปกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของเต๋า ที่เขาคงไม่มีวันลืมมันได้ลง

“ ชา.....หลับแล้วเรอะ? ” 

“ ........................ ”

“ ชาจ๋า........... ”

ลมหายใจอุ่นร้อนของอีกฝ่ายวนเวียนอยู่ที่ผม และ ต้นคอ ทำให้คชาเกร็งร่างของตัวเองจนเจ็บปวด แขนขาวจัดเอื้อมมือกอดรัดร่างผอมเข้าหาตนเองท่ามกลางความเงียบ

“ ปล่อย ”  คชาเค้นเสียงแหบแห้งของตัวเองออกมาได้อย่างไรก็ไม่รู้ ก้อนบางอย่างจุกอยู่ในลำคอ ทำให้รู้สึกทรมานอยู่ลึกๆ

“ ปล่อยก็โง่แล้ว ”  จมูกโด่งฝังลงในกลุ่มผมสีดำก่อนจะฝากจูบหนักๆไปหลายที

“ เต๋ากำลังทำให้เราเป็นเหมือนคนโง่ ” 

คชากลั้นหายใจเมื่อประโยคนั้นหลุดออกไปจากริมฝีปาก ความเงียบยาวนานก่อตัวขึ้นระหว่างคนสองคนที่นอนกอดกันอยู่บนเตียงได้อย่างไรนั้น  เขาเองก็จนใจที่จะตอบ

“ หมายความว่าไง? ”  เต๋าพูดตวัดเสียงจนคชานึกหวั่นใจ เขาพยายามสะบัดแขนขาวให้หลุด แต่มันกลับรัดแน่นมากขึ้นทุกครั้งที่พยายามขัดขืน

“ ปล่อยเราก่อน ” 

“ ไม่ปล่อย .... แต่ก่อนก็กอดกันแบบนี้ ไม่เห็นจะเป็นอะไร ”

“ แล้วเต๋ากอด ที่รัก ของเต๋าแบบที่กอดเราตอนนี้รึเปล่า? ”

ไม่รู้คชาคิดไปเองรึเปล่า .... แต่วงแขนที่กอดรัดเขา กลับคลายออก จนกลายเป็นคชาเองที่กลัวว่าเต๋าจะปล่อยร่างตัวเองให้เป็นอิสระ

“ มันไม่เหมือนกัน ”  

“ ไม่เหมือนกันยังไง? ”

คชาได้ยินเสียงถอนหายใจแบบหงุดหงิดของเต๋า

“ เพราะเราเป็นผู้ชาย แต่แฟนเต๋าเป็นผู้หญิงน่ะเรอะ? ”

อ้อมกอดอันอุ่นร้อนคลายออกเมื่อจบประโยค ร่างผอมถูกจับพลิกให้หันหน้ากลับมาโดยไม่ทันตั้งตัว คนตัวใหญ่กว่ารั้งข้อมือเล็กเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้

“ เราสัญญากันแล้วนะชา .... สัญญากันแล้วว่าจะเป็นเหมือนเดิม ” 

“ เหมือนเดิม มันไม่ใช่แบบนี้ .... เหมือนเดิมคือมีเราแค่สองคน ”   คชาปล่อยให้น้ำตาหยดลงมาบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่  เต๋าจ้องมาด้วยสีหน้านิ่งเฉยจนผิวกายคนโดนมองชืดชา

“ อย่าเห็นแก่ตัว ... ชา รู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเต๋ามีเขา ”

คชามองเข้าไปในดวงตาคู่นั้นอย่างตัดพ้อ

คงจะเป็นเขาฝ่ายเดียวหล่ะมั้ง ที่ปล่อยตัวเองให้คิดจริงจังไปได้ขนาดนี้ 

คชาสงสารตัวเองขึ้นมาอย่างฉับพลัน  ความรู้สึกทั้งละอายใจ และเศร้าใจซาบซึมไปทั่วร่างกายที่ปวดร้าว

ความรักที่เขาเฝ้าคิดจินตนาการมาเป็นเดือน 

มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยในชีวิตจริง

“ ขอโทษ ”   คชาพูดแล้วจ้องใบหน้าหล่อเหลาของเต๋าในความมืด  “ เราเข้าใจทุกอย่างแล้ว ”

เต๋าไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรสักคำ จนคชาต้องเป็นฝ่ายขยับรอยยิ้มเศร้าสร้อยออกมาก่อน

“ ชา..........ชาจ๋า ”  เต๋าเรียกซ้ำถึงสองครั้ง เหมือนอยากจะแน่ใจว่าคนตัวเล็กยังอยู่ตรงนี้

“ เรายังจะเป็นเหมือนเดิมใช่ไหม? ” 

“ ไม่มีวันหรอกเต๋า .... มันไม่มีวันเหมือนเดิมอีกแล้ว ”

--------------------------------------------------------

เช้านี้ เขาตื่นขึ้นมาตอนไหน และมาถึงหน้า ทรู แฟนตาเซีย ได้ยังไงนั้น .... คชาแทบจะนึกไม่ออก ... อย่าถามว่าเขาได้หลับรึเปล่าเมื่อคืน เพราะดูจากรอยคล้ำใต้ตา และเปลือกตาที่บวมอย่างหนัก ก็น่าจะเป็นคำตอบได้อย่างดีแล้ว แถมเมื่อเช้า แม่ก็ยังซักไซร้ไล่เรียงเรื่องที่เต๋ากลับออกไปตอนเกือบจะเช้านั่นด้วย

ทะเลาะกัน

ดูจะเป็นสาเหตุที่เหมาะสมที่สุดเวลาบอกกับผู้ใหญ่ ทั้งๆที่คชาก็รู้อยู่แก่ใจว่า มันไม่ใช่แค่ทะเลาะ

ถ้าอย่างนั้น พวกเราจะแตกหัก กันเลยใช่ไหม?  

ชา จะเอาแบบนั้นใช่ไหม? 

คชาถอนหายใจหนักๆก่อนจะสลัดเรื่องราวเมื่อคืนให้หลุดออกไปจากภวังค์ความคิด ตอนนี้เขาต้องสนใจเรื่องงานมาก่อนอย่างอื่น

“ ไอ้ขี้เหร่!! ”  เสียงเหน่อๆที่ดังมาจากข้างหลังทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งโหยง ... ไม่ต้องหันไปมองเขาก็รู้ว่าเป็นใคร คนเดียวเท่านั้นแหละที่อาจหาญมาเรียกเขาแบบนี้

“ เตี้ยเอ้ย! เดี๋ยวเห้อะ! ”  คชาหันกลับมาทำท่าจะตีไทด์ แขนเรียวชะงักเมื่อคนที่ตัวเองฟาดมือไปโดนเต็มๆคือร่างสูงที่เดินนำหน้าไทด์เข้ามาก่อน

ดวงตาคมเสมองเขาเพียงนิดเดียวก่อนจะเดินผ่านเลยไป โดยไม่แม้แต่จะทักทาย  คชาสูดลมหายใจเข้าปอดหนักๆ เพียงเพื่อจะให้ความรวดร้าวที่แล่นริ้วขึ้นมาสู่ขั้วหัวใจบรรเทาอาการลง

“ มันอารมณ์ไม่ดีตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว....อย่าไปถือสามัน ”  ไทด์เดินเข้ามาตบไหล่บางแรงๆแล้วดึงร่างผอมให้เดินขึ้นตึกไปพร้อมกัน

“ เมื่อคืนเต๋าไปนอนกับไทด์เรอะ? ” 

“ เออ....มันทะเลาะกับแฟนมัน....มาหาไทด์ที่ห้องตอนตีสาม...เนี่ยกว่าจะขุดกันขึ้นมาทำงานได้ แทบตาย ”

“ อ้อ ”   คชาพยักหน้าตอบรับ โดยไม่รู้จะพูดอะไรต่อ เพราะตัวเขาเองเข้าใจเรื่องนี้ดีมากที่สุด

ทั้งคู่เดินขึ้นมาถึงชั้นบนก็เจอเพื่อนๆแต่งหน้าทำผมกันหมดแล้ว คชาเห็นไทด์ผละออกไปนั่งคุยกับเฟรม เขาจึงเดินไปทักต้นที่กำลังกินข้าวอยู่ไม่ไกล

“ สายอีกแล้วนะวันนี้....นี่กะจะสายทุกวัน ว่างั้น? ”  ต้นหันมาแซวคชาก่อนจะมองเลยไปเห็นคนตัวสูงที่ยืนกดแบล็คเบอรี่อยู่ไม่ไกล

“ อ่ะ แน้ะ! AT LOVE ไง....มาสายพร้อมกันอีก.....เมื่อคืนเต๋าไปนอนบ้านคชาเรอะ? ” 

“ เปล่า ”   ต้นทำตาโตก่อนจะมองหน้าคชาแบบงงๆ ... เพราะคนที่ตอบไม่ใช่คนตัวเล็ก แต่กลับเป็นอีกคนที่สวนคำพูดเย็นชาขึ้นมาก่อนเพื่อน  คชาลอบถอนหายใจน้อยๆ ก่อนจะยิ้มฝืนๆส่งให้ต้น

“ สงสัยจะอารมณ์ไม่ดี ”  ต้นทำปากขมุบขมิบให้คชาเห็นกันแค่สองคน

“ ก็คงงั้น ”  คนตัวเล็กตอบเรียบๆก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับต้น

คชานั่งคุยกับต้น โดยที่พยายามจะไม่สนใจสายตาที่คอยมองมาเป็นระยะๆ เขารู้ว่าเต๋าไม่ค่อยชอบให้เขาวนเวียนอยู่ใกล้ๆต้นเท่าไหร่ จะด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ คชาไม่สนใจอีกแล้ว เขาเองก็มีสิทธิที่จะคุยกับใครก็ได้ที่เขาอยากจะคุย โดยที่ไม่ต้องมานั่งแคร์คน ที่ไม่เคยแคร์เขาเหมือนกัน

ตลอดทั้งเช้า  เขา และ เต๋า ... หลบเลี่ยงที่จะสนทนากันตลอด จนมาถึงนิตยสารเล่มนึงที่รีเควสมาว่าอยากจะลงคอลัมน์ เฉพาะ  “เต๋าคชา” และเขาทั้งคู่จะต้องถ่ายแบบเซ็ทเล็กๆด้วยกัน ถึงแม้ทางทีมงานจะบอกว่าไม่ต้องเกร็งหรือเครียด แต่ระหว่างที่กำลังรอเซ็ทฉาก คชาก็ได้แต่นั่งถอนอกถอนใจด้วยความกลุ้มไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ  ส่วนคนที่เผชิญชะตากรรมร่วมกับเขา ก็เอาแต่นั่งกดแบล็คเบอรี่ของตัวเองไม่ยอมพูดไม่ยอมจา

ซึ่งคชาเองก็ไม่ได้คิดอยากจะสนทนาอะไรเท่าไหร่นัก

“ น้องเต๋า น้องคชา จะถ่ายกันแล้วลูก ”  พี่ทีมงานคนนึงเดินมาตามพวกเขาให้ลุกตามเข้าไปในสวนใกล้ๆ

“ โพสท่าเลยนะครับ......”   พี่ตากล้องร้องบอกเขาทั้งคู่  “ ใกล้ชิดกันอีกนิดนะ....แฟนๆ สวนด รีเควสมา ”

ให้ตายเถอะ 

ถ้าสถานการณ์จะอึดอัดขนาดนี้หล่ะก็.... 

คชาไม่ได้เหลือบไปมองหน้าคนที่ยืนอยู่ข้างๆ แต่เขาก็รับรู้ว่าเต๋าขยับเข้ามาใกล้เมื่อพี่ตากล้องร้องทัก ไม่ต้องบอกก็พอจะเดาออกว่าพวกเขาเหมือนถ่ายรูปติดบัตรประชาชนไม่มีผิด ... รอยยิ้มที่ติดอยู่บนริมฝีปากก็จืดเจื่อนเต็มที

“ น้องเต๋า.....เอามือโอบน้องคชาหน่อยสิ....สนิทสนมกันหน่อย....ไม่ต้องเขินนนน ” เสียงเชียร์จากพี่ๆทีมงานทำให้คชายืนตัวแข็ง

คราวนี้คนตัวเล็กหันสายตาไปมองอีกฝ่ายแทบจะทันที ดวงตาคมที่กำลังมองเขาเหมือนกัน มีร่องรอยของความไม่แน่ใจติดอยู่  คนตัวสูงกว่าเอื้อมมือข้างขวาขึ้นโอบไหล่บางเบาๆ แค่นั้นก็เรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดจากทีมงานสาวๆแถวนั้นได้

“ แบบนั้นแหละครับ....ดีแล้ว.....แน่นๆอีกนิดนึงครับ ” 

เต๋าโอบร่างเล็กให้แนบชิดกับตัวเองมากขึ้นตามที่พี่ตากล้องบอก และผลลัพธ์ที่ได้ คืออาการขืนตัวอย่างเห็นได้ชัดของคนตัวเล็ก

“ อย่าทำเป็นเรื่องมากนักนะ ”

ท่ามกลางเสียงชัตเตอร์ที่ยังดังไม่หยุดหย่อน คชาได้ยินเสียงเย็นเยียบกระซิบอยู่ใกล้ใบหู มือเล็กยกขึ้นมาหมายจะปัดแขนขาวที่โอบร่างตนเองออกด้วยความโมโห แต่กลับถูกจับเอาไว้ด้วยมืออีกข้างที่แข็งแรงกว่าตนมากนัก

เสียงกรี๊ดกร๊าดดังขึ้นมาอีกรอบ .... คนอื่นคงคิดว่าพวกเขาหยอกล้อกันเล่นตามปรกติ

“ ยืนนิ่งๆ ”  เต๋ากระซิบข้างใบหูที่ขึ้นสีแดงแปร๊ดของเขา ก่อนจะจับร่างเล็กให้หันมาเผชิญหน้ากับตัวเอง คชาพยายามออกแรงจะสะบัดมือกาวคู่นั้นออก แต่กลับโดนกระซิบขู่อีกรอบ

“ ถ้ายังไม่หยุดทำแบบนี้ .... ฉันจะทำให้นายอายจนไม่กล้ามองหน้าใครแน่ ”  คชาเงยหน้ามองคนพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง  สรรพนามที่ถูกเรียกเปลี่ยนไปทำให้ร่างเล็กสั่นเทาขึ้นมาด้วยความกลัวอย่างไร้เหตุผล

“ อ้าว.....อย่ามัวแต่เล่นกันครับ....หันมายิ้มให้กล้องกันหน่อย ” 

เมื่อได้ยินเสียงเตือน  รอยยิ้มเชือดเฉือนหัวใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อจัด

“ ยิ้ ม สิ ครับ .... At Love ของผม ”

คชารู้สึกถึงร่างกายที่ชาไปทั้งร่าง ก่อนจะค่อยๆหันไปยิ้มให้กล้องอย่างหมดแรง

 ในหัวคิดถึงคำพูดของตัวเองที่พูดเอาไว้เมื่อคืน

มันไม่มีวันเหมือนเดิมอีกแล้ว 

และมันก็อธิบายทุกอย่างในตอนนี้ได้ดีเหลือเกิน

คชา เป็นฝ่ายผละออกมาก่อนเมื่อการถ่ายรูปสิ้นสุดลง  เขาได้แต่เดินดุ่มๆมุ่งกลับไปยังห้องรับรองที่เพื่อนๆทุกคนกำลังรออยู่ โดยไม่สนใจร่างสูงที่พยายามสาวเท้าตามมาติดๆ คนตัวเล็กเอื้อมมือไปจับประตูบานเลื่อนก่อนจะถูกหยุดไว้ด้วยมือขาวจัด

“ คุยกันก่อน ”  เสียงแบบเดิมๆที่ถูกใช้เมื่อครู่กลับมาทำให้คชาต้องระคายหูอีกครั้ง

“ ไม่มีอะไรจะคุย ”  เขาเลือกใช้น้ำเสียงห้วนใส่อีกฝ่ายบ้าง

“ แน่ใจนะ? ”  เต๋าถามเสียงแข็ง

“ เออ.....แน่ใจ.....เลิกแล้วต่อกันเถอะ ขอร้อง ”  คชาตัดสินใจหันกลับมาพูดเสียงเบา เพราะลืมนึกไปว่าข้างในห้องมีเพื่อนอีก 10 คนนั่งรอกันอยู่

“ ไม่เลิก ”     คิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างยียวนกวนประสาทจนคชาต้องจิ๊ปาก แล้วขยี้ผมสีดำจนยุ่งด้วยความรำคาญใจ

“ ถ้างั้น อยากจะทำอะไรก็ทำ ” 

“ ทำแน่....คอยดูแล้วกัน ”  รอยยิ้มร้ายประดับใบหน้าขาวได้อย่างเหมาะเจาะลงตัว จริงๆแล้ว ดช. เต๋าเอ๋อที่ทุกคนพูดถึง มันอาจจะไม่เคยมีอยู่จริงเลยก็ได้ในความคิดของคชา 

คนตัวเล็กยืนนิ่งอยู่นานก่อนจะต้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้

“ ทำอะไรกันอยู่คะ? ”   เสียงที่เขาไม่เคยคุ้นเลยทำให้เส้นใยบางๆในหัวใจของคชากระตุกเบาๆ เมื่อชายหนุ่มทั้งสองหันไปมองแขกไม่ได้รับเชิญพร้อมกัน ร่างสูงก็ยกยิ้มจนกว้างเสียน่าหมั่นไส้เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่เดินเข้ามา

“ พลอย ”   เต๋าเรียกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

แค่ได้ยินชื่อ ความปวดหนึบก็กลับมาแทนที่ความโกรธเคือง  คชา หันหนีกลับเข้าไปในห้องทันทีที่เห็นผู้หญิงของเต๋า

“ อ้าว.....พี่คชามาแล้ว ”  หลินพูดเสียงดัง “ แล้วพี่เต๋าอ่ะ พี่คชา? ”

คนตัวเล็กชี้นิ้วออกไปข้างนอก ก่อนจะเดินเข้ามาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาข้างๆเจมส์ คชาตอบคำถามของเพื่อนๆที่รุมถามกันถึงการถ่ายแบบเซ็ท At love ไม่กี่คำ ก่อนประตูบานเลื่อนจะเปิดออกอีกครั้ง คนตัวสูงเดินนำเข้ามาก่อนที่หญิงสาวร่างโปร่งจะตามเข้ามาด้วยรอยยิ้ม 

“ เฮ้ย.....พี่ต๋าววววววว......แฟนมาหาถึงนี้เลยนะ ”  เจมส์แซวขึ้นมาเสียงดัง เพราะเคยเจอ พลอย ตั้งแต่ตอนที่พวกเขาเดินสายโปรโมท AF8 แล้ว

“ ทำงี้ ไม่เห็นใจพี่คชาเลยนะ! ” แพรวาพูดขึ้นแล้วก็ทำท่า ชง อย่างที่เคยทำเป็นนิสัย เพื่อนๆทุกคนหัวเราะกันอย่างเคยชิน โดยไม่มีใครสังเกตุความผิดปรกติที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขา

คชาฝืนยิ้มออกมาได้ไม่ยากนัก .... เขามันคนหน้าเดียวอยู่แล้ว...คงไม่มีใครรู้หรอกว่าจริงๆแล้วเขารู้สึกยังไง

“ พลอย ก็เป็นแฟนคลับ เต๋าคชา นะคะ....น่ารักดีออก ”  หญิงสาวพูดไม่พอ แต่กลับส่งยิ้มจริงใจมาให้เขาอีก  คชายิ้มตอบกลับไป พลางก่นด่าความปวดใจที่ทำให้เขาต้องหน้าชา

“ พลอยเขาซื้อขนมมาฝากแน้ะ.....แบ่งกันกินดิ ”  เต๋าพูดเปลี่ยนเรื่องขึ้นมาแทบจะทันที หญิงสาวจึงส่งขนมให้กับเพื่อนๆทุกคนจนมาถึงคชา

“  เต๋า....พลอยซื้อมาไม่พออ่ะ ”  ใบหน้าสวยงอง้ำด้วยความรู้สึกผิด เพราะขนมในถุงหมดเกลี้ยงเมื่อมาถึงคชาพอดิบพอดี

“ ไม่เป็นไรครับ ”  คนตัวเล็กตอบเรียบๆพลางโบกมือ

“ ใช่ๆ พี่คชากินกับเจมส์ก็ได้ ”  เจมส์พูดขึ้นแล้วแกะขนมอย่างรวดเร็ว

“ พลอยขอโทษนะคะ คชา ”   ใบหน้าเรียวสั่นพร้อมยิ้มให้โดยไม่คิดอะไร แต่เพียงชั่วแว่บเดียวที่ร่างบอบบางหันกลับ เขาก็เห็นรอยยิ้มบางอย่างฉาบบนใบหน้าหวาน จน คู่รัก ยืนอยู่เคียงข้างกัน เขาจึงจำต้องเสไปมองทางอื่น แล้วบอกตัวเอง ว่าคงจะประสาทหลอนไปแล้วเป็นแน่แท้

คชา ถอนหายใจยาวด้วยความคลายใจเมื่อ ที่รัก ของเต๋าขอตัวกลับ และทั้งคู่ก็เดินผละออกไปจากห้องด้วยท่าทีกระหนุงกระหนิงอย่างที่สุด 

“ คชา..... ”  คนตัวเล็กหันไปมองตามเสียงเรียก ถึงได้รู้ว่าต้นสลับที่กับเจมส์มานั่งอยู่ด้านข้าง

“ แกเห็นใช่มั้ย? ”  ต้นกระซิบถามเสียงเบา

“ เห็นอะไร? ”  คิ้วเรียวเลิกสูงด้วยความสงสัย

“ ก็ตอนที่ผู้หญิงคนนั้นยิ้ม ”

ภาพในมโนสำนึกของคชาโลดแล่นผ่านเข้ามาเพียงแค่ฉากเดียว

“ ต้นก็เห็นเรอะ? ”  คชากระซิบถามท่ามกลางบทสนทนาอันยุ่งเหยิงของเพื่อนๆในห้อง  ต้นพยักหน้า

“ ฉันว่าแกระวังตัวเอาไว้ดีกว่าหว่ะ ”  ต้นเอื้อมมือมาจับมือคชาด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะถอนมือออกเมื่อพี่สต๊าฟเข้ามาตามให้ทุกคนออกไปขึ้นรถตู้

“ คชา หนูต้องรอที่นี่ก่อนนะ เพราะเขาจะสัมภาษณ์หนูกับเต๋าก่อน......โทรบอกให้คุณแม่มารับที่นี่เลยก็ได้นะจ้ะ ” 

คนตัวเล็กได้ยินแล้วก็ต้องทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดอาลัยตายอยาก ... ทำไมเวลามันถึงได้เดินช้านัก

เขาอยากจะกลับบ้านใจจะขาดอยู่แล้ว

ฉันว่าแกระวังตัวเอาไว้ดีกว่า 

คชานึกถึงคำพูดของต้นเมื่อครู่ พลางนึกว่า  พลอย  รู้เรื่องระหว่าง เขา กับ เต๋า มากแค่ไหน ... เขาพยายามคิดในแง่ดีว่า เรื่องทั้งหมด น่าจะเป็นเพราะความคิดมากของเขา และ ความช่างสังเกตจนเกินไปของต้นเท่านั้น  ร่างเล็กถอนหายใจเป็นครั้งที่ร้อยของวันนี้ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหน้ากระจกบานสวยที่ถูกแขวนตกแต่งเอาไว้ในห้องรับรอง  

ช่วงเวลาที่เหม่อคิดเรื่องต่างๆนานาที่ผ่านเข้ามาในหัว ความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลังก็เข้ามาแทนที่ คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมาสบกับดวงตาคมที่มองจ้องมาผ่านกระจกรูปไข่ แล้วก็ต้องสะดุ้งจนสุดตัว  เมื่อเห็นว่าร่างเล็กทำท่าจะขยับหนี  คนตัวสูงก็รีบคว้าเอวบางเข้ามาแนบร่างตนเองทันที

“ จะทำบ้าอะไรหว่ะ....ปล่อยนะ! ”  คชากระซิบขู่ เพราะกลัวว่าใครจะพรวดพราดเข้ามาเจอพวกเขาในสภาพนี้  เมื่อได้มองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่ายในกระจกแล้วหน้าเรียวก็ขึ้นสีเลือดจางๆด้วยความไม่พอใจ

“ ทำไม?.....แตะนิดแตะหน่อยไม่ได้งั้นเรอะ? ”  เต๋าพูดทีเล่นทีจริง ก่อนจะหอมหนักๆที่ข้างหูของคนตัวเล็ก

“ ถ้าไม่ปล่อย ฉันจะต่อยแกแน่ ” คชาเอ่ยเสียงแข็ง แต่ร่างสูงไม่สนใจ

“ ฉันเห็นต้นจับมือนาย....”  เต๋าเว้นระยะไปเพียงนิดเดียวก่อนจะยิ้มอย่างไม่สบอารมณ์นัก  

“ อย่าให้ฉันเห็นอีกเป็นครั้งที่สอง ”   คนตัวสูงกว่าก้มหน้าลงไปหอมแก้มนุ่มแรงๆเป็นการลงโทษที่ทำให้เขาต้องโมโหจนเลือดขึ้นหน้าเมื่อครู่

“ ป ล่ อ ย!! ”  คราวนี้คชาดิ้นและตวาดอีกฝ่ายเต็มเสียง  รอยยิ้มค่อยๆจางหายไปจากใบหน้าสีขาวจัดเมื่ออีกฝ่ายพยายามเหลือเกินที่จะหนีไปจากเขา

“ แต่ก่อนเคยทำมากกว่านี้ .... ถ้าแค่นี้แล้วจะเป็นจะตายหล่ะก็ เอาเลย ”  เต๋ากระซิบ

“ ต่อจากนี้  ฉันจะเป็นคนพานายลงนรกเอง...ที่รัก ”

.

.

.

TBC