Fiending

Fiction : TaoKacha - Yaoi

Author : Anytime

 

*ชายรักชาย ไม่ชอบกดปิด

*ไม่นิยมความดราม่า อย่าอ่าน

*นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงล้วนๆ

*เนื้อเรื่องสมมติ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

*มีการแต่งเติมตัวละครเพิ่อเพิ่มอรรถรสในการฟิน

*NO COPY

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หวิวในอก

คชาจับหัวใจของตัวเองแล้วสูดลมหายใจเพื่อขับไล่อาการโหวงเหวงในร่างกายให้หายไป มันช่วยได้เพียงไม่นานเท่านั้น อาการแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นมาสักพัก ก็กลับมาปั่นป่วนให้หัวสมองต้องคิดถึงเรื่องเดิมๆที่น่าจะเป็นต้นเหตุ

ร่างเล็กรีบสาวเท้าเดินขึ้นบันไดมาโผล่ที่ดาดฟ้าของห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งที่วันนี้ถูกเซ็ทขึ้นมาเป็นสถานที่ถ่ายแบบ ดวงตาเรียวสอดส่ายไปทั่วเพราะนึกไม่อยากจะเผชิญหน้ากับคู่กรณีที่ไม่ได้เจอะเจอกันมาสองวันแล้วตั้งแต่เกิดเรื่อง  จะบอกว่าบุญพาวาสนาส่งก็คงใช่ เพราะสองวันที่ผ่านมาเต๋าต้องไปแคสติ้งละครและแยกออกไปทำงานเดี่ยวตลอด การพบหน้า ที่ทำให้เขาอึดอัดใจจึงไม่เกิดขึ้น

คชาหวังว่าวันนี้ความรู้สึกเหล่านั้นคงบรรเทาเบาบางลง แม้ในใจลึกๆจะรู้ดี ว่าที่เฝ้าอดทนทำใจมาสองวัน มันจะไม่มีค่าอะไรเลยเมื่อได้กลับมาเจอหน้ากันอีกครั้ง

“ คชามาแล้ว ! ”  เสียงไทด์ร้องก่อนจะวิ่งเข้ามากอดรัดฟัดเหวี่ยงเจ้าตัวเล็กแบบแกล้งๆ

“ ฮ่วยย....ออกไป อย่ามาพัวพันมันร้อน! ”  คชาร้องเสียงหลงเมื่อคนคิดจะแกล้งยังไม่เลิกเกาะแกะ

“ สายตามเคย.....เพลียเหลือเกิน ”  เสียงต้นร้องทักมาจากด้านหลัง ก่อนจะรีบชี้ให้คชารีบเข้าไปแต่งหน้าทำผม   “ คนอื่นเขาเสร็จกันหมดแล้ว เร็วๆ ”

“ ปล่อยเลยไอ้เตี้ย! โดนเดอะวินเนอร์ด่าแล้วเห็นม่ะ ”  คนตัวเล็กดันหัวไทด์ออกส่งๆก่อนจะรีบเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว  ร่างผอมชะงักนิดนึงเมื่อสบกับสายตาคมของคนที่กำลังเดินสวนออกมาพอดี ทั้งคู่นิ่งกันไปไม่กี่วินาทีก็ได้ยินเสียงเรียกของพี่ทีมงานดังขึ้น คชาเป็นฝ่ายหันกลับมาก่อนเมื่อตั้งสติได้ และอีกฝ่ายก็เดินออกไปโดยไม่ได้พูดอะไรกันเลยสักคำ

 

ร่างเล็กนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยอาการหมดแรง  ใจนึกไปถึงห้วงความคิดของตัวเองในเวลาสองวันที่ผ่านมา

 

เขาทำใจได้  

เขาจะตัดใจให้ได้ 

 

แต่แล้วทุกส่วนของร่างกายก็ตระหนักถึงความปวดร้าวที่แล่นขึ้นมาจุกกลางอก  ถึงสมองสั่งการว่าไม่ แต่ถ้าหัวใจยังคงทำงานตามหน้าที่ของมันไปแบบนี้

 

 

สุดท้ายแล้ว มันก็ เจ็บเหมือนเคย

วันนี้การถ่ายแบบดำเนินผ่านไปได้ด้วยดี ถึงแม้แดดจะร้อน แต่ทุกคนก็สนุกและไม่มีใครปริปากบ่น  คชาเป็นคนสุดท้ายที่ถ่ายเดี่ยวเสร็จ โทษฐานที่มาสาย  กว่าจะเสร็จเรียบร้อย เพื่อนๆก็กินข้าวกลางวันกันไปหมดแล้ว  ร่างเล็กสาวเท้าเข้ามาหยิบข้าวกล่องที่ถูกวางเอาไว้บนโต๊ะ ก่อนจะได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นเคยดังอยู่ข้างหลัง

“ ชา................”    คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น เพราะเขาจำเสียงนี้ได้ทุกลมหายใจเข้าออก คชากระชับข้าวกล่องในมือ ก่อนจะหันหน้าไปมองคนที่กำลังส่งเสียงเรียก  ใบหน้าขาวจัดจ้องมองมาทางเขา ไม่เรียกเปล่า เจ้าตัวยังกวักมือเร่งอีกต่างหาก  คนตัวเล็กเบนสายตาไปยังกลุ่มเพื่อนที่กำลังนั่งเฮฮากันอยู่ไม่ไกล ก่อนจะตัดสินใจอะไรได้ไม่ยาก

“ ชาเอ้ย..............”   เต๋าพูดเสียงดังก่อนที่เขาจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆต้น   “ มานั่งนี่ ” 

ประโยคหลังคนพูดเน้นเสียงหนักจนเหมือนไม่สบอารมณ์ และนั้นก็เรียกสายตาเพื่อนๆทั้งกลุ่มให้มองขึ้นมาหาเขา

“ พี่คชา....ไปกินข้าวกับ At love นู่น.....เขารอกินข้าวด้วยนานแล้วเนี่ย! ”  แพรวาพูดแล้วชี้ไปยังคนตัวสูงที่นั่งหลบแดดอยู่ใกล้ๆ  คชาเพิ่งสังเกตเห็นว่าบนตักเต๋ามีข้าวกล่องที่ยังไม่ถูกเปิดวางอยู่

“ คชา.....เต๋ารอแกกินข้าวอ่ะ ไปกินกะมันไป ”  ต้นพูดเรียบๆ แล้วเงยหน้ามายิ้มให้  เขาเลยต้องจำใจเดินไปนั่งข้างๆเต๋าท่ามกลางเสียงเพื่อนๆที่ยังแซวกันไม่หยุด

คชาไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมองคนที่ยังจ้องมาอย่างเอาเป็นเอาตาย เขาจัดแจงเปิดข้าวกล่องก่อนจะลงมือกินทันที

“ เมื่อเช้ากินข้าวมารึเปล่า? ”  เสียงอ่อนๆดังขึ้นท่ามกลางความเงียบระหว่างคนทั้งสอง  คชาเหลือบขึ้นไปมองคนพูดเพียงนิดเดียว ก่อนจะส่ายหน้า

“  แล้วทำไมมาสาย? ”   เต๋าถามเสียงขุ่นๆ  “ เต๋าโทรไปปลุก ไม่เห็นเรอะ? ”  

คนฟังชะงัก พลางนึกถึงมิสคอลเป็นสิบๆครั้งที่ตนพยายามไม่ใส่ใจมาตลอดสองวัน 

“ ....................... ”  

“ ชา.....เต๋าถามอ่ะ ได้ยินไหม? ”

คนถูกกดดันทิ่มช้อนลงไปในข้าวด้วยความหงุดหงิดปนปวดใจ จะให้เขาตอบว่ายังไงดีหล่ะทีนี้ จะให้ตอบว่ากำลังทำใจที่จะเป็นจะตายของตัวเองให้หายดี แบบนี้งั้นเรอะ?  

ดวงตาเรียวเงยขึ้นไปสบกับดวงตาคมตรงๆเป็นครั้งแรก ก่อนจะปริปาก

“ วันหลังไม่ต้องโทรมาปลุก.....แม่เราปลุกเราได้ ” 

ดวงตาสีเข้มหรี่ลงน้อยๆ ใบหน้าหล่อจัดหงุดหงิดขึ้นทันตาเห็น และภาพเหล่านั้นก็ทำให้คนตัวเล็กเย็นวาบถึงขั้วกระดูกได้ไม่ยาก มือขาวเอื้อมมาวางไว้ที่ต้นขาเรียวก่อนจะลูบมันเบาๆอย่างไม่กริ่งเกรงสายตาใคร คชารีบหันไปมองเพื่อนๆที่ยังคงพูดคุยกันอย่างออกรส ก่อนจะปัดมือนั้นออกด้วยความตกใจ เสียงหัวเราะน่าหมั่นไส้ของคนรูปหล่อบาดหูจนเขากลืนข้าวไม่ลงอีกต่อไป

“  ปัดทำไม.....แต่ก่อนก็เห็นชอบให้ทำ ”  ไม่พูดเปล่า มือขาวก็เลื่อนมาจับตรงที่เดิมอีก  คิ้วเข้มขมวดมุ่นนิดนึง ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์

“ แต่เดี๋ยวนี้มีเนื้อมีหนังขึ้นเยอะ.....เต๋าชอบ ” 

คนฟังหน้าร้อนจนขึ้นสี ดวงตาเรียวหันไปจิกอีกคนให้รู้ตัวว่าจะโดนประทุษร้ายในไม่ช้า

“ แน๊ะ....โมโหก็ยังน่ารักอีก ”  เต๋าเอื้อมมืออีกข้างมาบิดคางมนด้วยความเอ็นดู ไม่คาดคิดว่าร่างเล็กจะจัดแจงวางกล่องข้าวจนเรียบร้อย ยืนขึ้น แล้วกระทืบเท้าของคนรูปหล่อจนต้องร้องเสียงหลง

“ เฮ้ย....บ้านนู่นเล่นอะไรกัน......พี่เต๋าร้องเสียงดังเชียว ”  หลินพูดพลางชะเง้อหน้าออกจากกลุ่มนักล่าฝันที่กำลังสุมหัวดูอะไรบางอย่างจากไอแพดของจอย

“ สงสัยทะเลาะกันเรื่องรูปในทวิตเตอร์ ”  เจมส์พูดไปหัวเราะไปก่อนจะรีบหุบยิ้มเมื่อต้นหันมาชักสีหน้าใส่

คชาขมวดคิ้วเรียวสวยก่อนจะสะบัดหน้าหนีคนที่นั่งร้องโอดโอยอยู่บนพื้น

“ รูปอะไรเรอะ? ไหนขอดูบ้างดิ ”  คนตัวเล็กพยายามจะแทรกตัวเข้าไปในหมู่เพื่อนๆที่กำลังพูดคุยกันอย่างเมามันส์

“ พี่คชาจะดูจริงเรอะ?....ดูแล้วอย่านอยนะ ”  จอยเอามือปิดไอแพดไว้แน่น เลิกคิ้วถามพี่ชายคนสนิทพร้อมรอยยิ้มล้อๆ

“ เออออออ .... ไม่นอยยยยย ”   สุดท้ายแล้วเจ้าตัวเล็กก็แย่งไอแพดจากมือจอยมาดูจนได้

ภาพที่ปรากฏบนจอ  ทุกอย่างคุ้นเคยคชาเป็นอย่างดีอยู่แล้ว มีแต่เพียงรูปที่ปรากฏอยู่บนไทม์ไลน์ทวิตเตอร์ไม่กี่รูปเท่านั้นที่ดวงตาเรียวไม่เคยคุ้นเลย  เขาใช้เวลาประมวลผลสิ่งเหล่านั้นอยู่นานทีเดียว กว่าจะเข้าใจ

เต๋ากับพลอย ... ดินเนอร์ใต้แสงเทียน

และจะบอกว่าเป็นรูปหลุดก็คงไม่ใช่ เพราะเป็นตัวผู้หญิงเองที่โพสท์รูปให้คนทั่วทั้งทวิตเตอร์ได้เชยชมความรักที่ทั้งคู่มีต่อกัน

“ เขาชัดเจนกันดีเนอะ ”  คชาพูดขึ้นมาแล้วถึงรู้ว่าเสียงของตัวเองแหบแห้ง รอยยิ้มที่มักจะสดใสเสมอของคนตัวเล็กฝืดเฝื่อนจนมีคนช่างสังเกตุเห็นพอดิบพอดี  ต้นคว้าไอแพดของจอยมาถือเอาไว้ในมือก่อนจะรีบกดปุ่มล็อคหน้าจอให้ภาพนั้นดับมืดไป

“ อย่าไปสนใจเลย ”  ต้นพูดเสียงเบาให้ได้ยินกับคชาแค่สองคน ก่อนจะตบหลังผอมสองสามทีเพื่อให้กำลังใจ

คนตัวสูงที่เพิ่งบรรเทาจากอาการปวดร้าวที่เท้าขั้นรุนแรงเดินเข้ามาสมทบในกลุ่มเพื่อนๆ ดวงตาคมเห็นต้นเดินเข้าหาคชา ก่อนทั้งคู่จะผละออกไปที่ห้องแต่งตัวด้วยกัน  ขายาวเตรียมพร้อมจะก้าวตามไปอยู่แล้ว แต่กลับถูกแพรวาทักขึ้นมาซะก่อน

“ ดช. เต๋าเอ๋อออออออออ.....ไปดินเนอร์กับแฟนมา น่าอิจฉาที่สุด ” 

“ หา? ”   ฟังอะไรไม่ถนัดสักเท่าไหร่ เพราะสายตาที่เอาแต่มองตามร่างเล็กที่เดินห่างออกไปไกลแล้ว

“ ก็เนี่ย.......เขาเห็นกันทั่วประเทศแล้วพี่เอ้ยยย ” 

เต๋ารับโทรศัพท์ของแพรวามาดู ก่อนจะต้องถอนหายใจยาวเสียยิ่งกว่ายาว

งานเข้า 

รีบเดินเข้ามาในห้องแต่งตัวก็เห็นเพียงแค่คนตัวเล็กนั่งกดแบล็คเบอรี่เครื่องสีขาว กับ ต้นที่นั่งฟังเพลงอยู่ไม่ไกล  เต๋าเดินตรงเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าร่างเล็ก แต่อีกฝ่ายกลับไม่ใส่ใจจะเงยขึ้นมามอง

“ ชา ”   เต๋าเรียก  แต่อีกฝ่ายยังนิ่ง  รู้สึกแต่เพียงสายตาของต้นเท่านั้นที่เหลือบมามอง

“ คชา ”   ลงเสียงหนักไปอีกเพื่อเรียกร้องให้อีกฝ่ายรับรู้ เต๋ารู้สึกถึงความร้อนที่พุ่งขึ้นสูงเกือบถึงจุดเดือด มือขาวเอื้อมไปคว้าแบล็คเบอรี่เครื่องนั้นมาถือไว้ในมือ โดยไม่สนใจเสียงทักท้วงของคนร่างเล็ก

“ คุยกับใครนักหนาว่ะ! ”  เต๋าสบถออกมาเสียงดังแล้วเลื่อนดูบทสนทนาบนหน้าจอ เมื่อเห็นว่าเป็นอ้น เจ้าตัวจึงส่งโทรศัพท์คืนเจ้าของด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์นัก

“ เกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมา ”  คชาเอ่ยขึ้นมาลอยๆแบบคนอารมณ์เสีย

เต๋าสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อระงับอารมณ์ขุ่นมัวในใจ ก่อนจะหันไปสบตาต้นที่กำลังนั่งมองสถานการณ์ของคนทั้งคู่อยู่อย่างใจจดใจจ่อ  ร่างของต้นสะดุ้งเพียงนิดเดียวเมื่อเห็นดวงตาคมตวัดมามอง

“ ต้น.....เต๋าขอคุยกับคชาแค่สองคนสักเดี๋ยวได้ไหม? ”  น้ำเสียงเข้มข้นที่อีกฝ่ายเลือกใช้  ทำให้ต้นพยักหน้าน้อยๆก่อนจะเลี่ยงเดินออกจากห้องแต่งตัวไป

บรรยากาศเย็นยะเยียบจากเครื่องปรับอากาศ ยิ่งหนาวเหน็บเข้าไปอีกเมื่อคนสองคนที่เคยสัญญากันไว้ ว่าจะรักและดูแลกันตลอดไป  ไม่อยาก แม้แต่จะมองหน้ากันอีกแล้ว

นาน ....  นานเหลือเกินในความคิดของคชา 

และเป็นตัวเขาเอง ที่อยากจะจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่ตัวเองจะทำได้

“ จะพูดอะไรก็พูด ... ก่อนที่ทุกคนจะเข้ามา ”  คชาพยายามอย่างหนักที่จะเค้นเสียงของตัวเองให้ออกมาเป็นปรกติ ทุกครั้งที่อยู่กับเต๋าเพียงสองคน สายใยบางๆที่กำลังหวุดหวิดจะขาดของคนทั้งคู่ บาดจิตบาดใจของเขาให้เจ็บหนึบได้ทุกครั้ง

“ เรื่องรูปในทวิตเตอร์ ”   เต๋าเริ่มเรื่องที่คชาไม่อยากจะฟังที่สุดในตอนนี้

“ ขอร้องหล่ะ.....อย่าพูด ”

“ ชาต้องฟัง ”

“ เราไม่อยากฟัง ”  

“ ชา โกรธเต๋าไม่ได้.....เพราะเขาเป็นแฟนของเต๋า ”

“ ถือว่าเราขอร้องได้ไหม?....หยุดพูดเถอะ ”

“ เต๋าแค่อยากจะเคลียร์กับชาให้เข้าใจ ”

คชากดนิ้วตัวเองลงไปบนเก้าอี้ไม้ ไม่เข้าใจว่าความปวดร้าวรังเกียจเขามาแต่ชาติปางไหน ถึงได้ไม่เคยปราณีคนๆนี้เลยสักครั้ง  ร่างเล็กค่อยๆลุกขึ้นมาจากเก้าอี้เพื่อเผชิญหน้ากับเต๋าตรงๆ ดวงตาเรียวไม่มีน้ำตาแม้สักหยด

แต่ใครจะรู้ได้เล่า ว่าหัวใจดวงน้อย ดวงนี้มันยับเยินขนาดไหน

“ เราไม่ได้โกรธ ... เราเข้าใจทุกอย่างดี เข้าใจตั้งแต่ต้น ”  น้ำเสียงสั่นเทาของตัวเอง ยิ่งกวนตะกอนความขุ่นข้องหมองใจให้ลอยฟุ้ง

คชาจ้องดวงตาสีเข้มคู่นั้น ... พลางด่าตัวเองในใจ ที่เฝ้าพร่ำเพ้อว่าสักวันหนึ่ง เขาจะได้เป็นคนที่อยู่ในแววตาคู่นั้นเพียงคนเดียว

แต่มันก็แค่ฝันลมๆแล้งๆ 

“  เต๋าปล่อยเราไปได้ไหม? ”  คชาพูดออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉยที่สุด  “ เราขอแค่นี้ ”

เต๋ากลืนน้ำลายฝืดเฝื่อนลงคอเมื่อได้ยิน  คำตอบที่พูดกันมาหลายครั้งยังคงเป็นคำเดิมที่คชาจำได้ขึ้นใจ

 ไม่มีวัน  

ไม่ทันที่คชาจะได้โต้ตอบ ร่างสูงก็หันหน้าแล้วเดินหนีออกไปเสียแล้ว

คำขอร้องของเขาถูกโยนทิ้งเหมือนทุกๆครั้งที่ผ่านมา

และดูเหมือนจะเป็นหัวใจดวงนี้ด้วย ที่ถูกทอดทิ้งไม่ต่างกัน

----------------------------------------------------------------

วันนี้ทั้งวัน คงไม่มีอะไรทำให้คชากระตือรือร้นได้เท่ากับมาเตะฟุตบอลอีกแล้ว  เขาตอบตกลงอ้นไปทันทีที่อีกฝ่ายบีบีมาชวน เพราะวันนี้ที่บ้านของเขาขนกันไปนอนบ้านญาติที่ต่างจังหวัดกันหมดเพื่อทำบุญ ฉะนั้นวันนี้เขาจะเตะจนถึงเที่ยงคืนก็คงไม่ต้องเกรงใจแม่ที่มาคอยรอรับเหมือนที่ผ่านๆมา  ทันทีที่ก้าวขาลงไปในสนาม ดวงตาเรียวก็เจอะกับสิ่งที่ไม่อยากจะเจอมากที่สุดในตอนนี้  แถมมองเลยไปก็ดันจะมีแจ็คพ็อตยกกำลังสองให้เขาต้องหนักใจมากเข้าไปอีก

“ อ้าว เฮ้ย ชา! .... ทางนี้ๆ ”  เสียงอ้นที่กำลังยืนใส่สตั๊ดอยู่ข้างสนามตะโกนมาแต่ไกล และมันก็เรียกสายตาอีกหลายคู่แถวนั้นให้มองมาด้วย

คชารู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กลีบแปลกๆ อาจเป็นเพราะเขาหวังอย่างมากที่จะมาปลดปล่อยอารมณ์กับการเตะบอล แต่พอมาเจออีแบบนี้เข้า บอกได้คำเดียวว่า  เ ค รี ย ด

“ หวัดดีอ้น......หวัดดีครับ พลอย ”  ประโยคแรกเขาทักอ้นตามปรกติ และประโยคหลังคชามองผ่านคนตัวสูงไปยังหญิงสาวหน้าตาน่ารักที่นั่งยิ้มแก้มปริอยู่ไม่ไกล

“ วันนี้ขอมานั่งดูด้วยคนนะคะ ” 

“ ตามสบายเลยครับ ”  คชาว่า ก่อนจะหันไปมองใบหน้าหล่อจัดเพียงแว่บเดียว แล้วก็ผละออก

“ เต๋าคงมีกำลังใจเล่นขึ้นเยอะ ”  รอยยิ้มของคชากว้างเสียจนทำคนแถวนั้นอารมณ์เสีย ร่างสูงถอนหายใจแรงๆก่อนจะวิ่งออกไปสมทบกับพี่ตั้มที่ยืนรออยู่แล้วในสนาม

พวกเขาเล่นไปได้ไม่ถึงสองชั่วโมงดีฝนก็ตก เป็นอันว่า การปลดปล่อยแบบหน่วงๆวันนี้ต้องจบลงเร็วเกินไปสำหรับคชา ร่างเล็กวิ่งเข้ามาหลบน้ำฝนที่ข้างสนาม และก็ดันต้องหันไปเห็นภาพบาดตาบาดใจเข้าจนได้ พลอยเตรียมผ้าขนหนูสีขาวเอาไว้ รอรับคนรักของเธอที่วิ่งเข้าไปหา คชาหันกลับมาด้วยอาการวิงเวียนเล็กน้อย เมื่อฉากที่พลอยเช็ดผมให้เต๋า มันดันทับซ้อนกับภาพที่เขาเคยเป่าผมให้เต๋าในบ้าน  แต่มันแตกต่างกันลิบลับ เพราะเรื่องระหว่างเขาสองคน มันกลายเป็นอดีตที่ไม่น่าจำไปเสียแล้ว

เต๋ายังจำเรื่องราวพวกนั้นได้บ้างรึเปล่านะ?

คชาคิด ก่อนจะแค่นยิ้มให้กับตัวเอง

“ คชา......แล้วเดี๋ยวกลับยังไงอ่ะ? ”  เสียงอ้นทำให้คนตัวเล็กตื่นออกจากภวังค์ความคิด

“ วันนี้ที่บ้านไม่มีใครอยู่เลย....ต้องกลับเอง ”  คชาพูดแล้วขมวดคิ้วให้กับสายฝนที่กระหน่ำตกโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

“ ให้อ้นไปนอนเป็นเพื่อนเปล่า? ”  อ้นแหย่ยิ้มๆ แต่เจ้าตัวเล็กกลับพยักหน้าหงึกๆ

“ เอาดิ.....กลัวอ่ะ นอนคนเดียว ”

“ ถ้างั้นเดี๋ยวไปส่ง ”   เสียงคุ้นเคยลอยมาจากด้านหลังของเขา รอยยิ้มบนใบหน้าเรียวค้างอยู่แบบนั้น ก่อนจะหุบลงเมื่อหันไปมองคนพูด

“ เต๋าไปส่งแฟนเหอะ....เดี๋ยวเรื่อง ชา อ้นจัดการเอง ”  ไม่พูดเปล่ายังโอบไหล่บางเข้าหาตัวอีกด้วย

คชาหน้าเจื่อนไปเล็กน้อยแต่ก็ยังยิ้มรับมุขที่ดูจะไม่ค่อยถูกที่ถูกทางสักเท่าไหร่ของเพื่อนสนิท แววตาแข็งๆที่มองมาอย่างเปิดเผยคู่นั้น ถึงจะทำให้ดวงใจสั่นไหว แต่คชาก็เมินมันเสียด้วยรู้ว่าคิดเข้าข้างตัวเองแล้วใครที่จะเป็นฝ่ายเจ็บซ้ำๆซากๆ

“ ถ้างั้นเรารีบกลับเถอะเต๋า....เดี๋ยวฝนจะตกหนักกว่านี้ ”  พลอยพูดขึ้นมาเสียงดังเพื่อเรียกความสนใจจากทุกคน ทำให้เต๋าต้องหันไปพยักหน้าให้หญิงสาว ก่อนจะบอกลาคชากับอ้นแบบส่งๆ แล้วเดินสวนออกไป

 ดวงตาเรียวมองคนทั้งคู่เดินออกไปจนลับตา ความหน่วงหนักเข้าปะทะกับหัวใจอีกครั้ง แต่มันก็ไม่ได้สาหัสอย่างที่ตนเองคิด

เขาชักจะชินเสียแล้วกับความปวดใจที่มักจะมาโดยไม่บอกไม่กล่าวแบบนี้

และคชาก็เชื่อ ... เชื่อเหลือเกิน

เชื่อว่าสักวันมันจะด้านชาจนหายเจ็บไปเอง

---------------------------------------------------------------------

ฝนตกไม่ยอมหยุดสักที

ร่างเล็กนอนเงี่ยหูฟังเสียงปรอยฝนมานานสองนาน แต่กลับข่มตาไม่หลับ  

 ก็เหมือนกับทุกๆวันน่ะแหละ  ... คชานึกแล้วถอนใจ

ตอนอยู่บ้านนู้น ... ตกดึก ก็ต้องหลับๆตื่นๆ ใจมัวแต่พะวงว่าคนนอนข้างๆจะถีบผ้าห่มอีกหรือเปล่า

พอกลับมาอยู่บ้านนี้ ... ก็ดันไม่วายจะต้องตามติดไปคิดถึงเขาอีก ว่าจะนอนหลับสบายหรือไม่

 แล้วหัวใจมันจะเอาเวลาที่ไหนไปหามุมสงบ

คนตัวเล็กตัดสินใจลุกขึ้นมาจากเตียงก่อนจะขยี้ผมสีดำของตัวเองเบาๆด้วยความหงุดหงิด ไม่รู้อะไรดลใจ แต่เจ้าตัวก็แง้มม่านหน้าต่างออกเพียงนิดเดียวเพื่อมองออกไปข้างนอก  คิ้วเรียวขมวดมุ่น เมื่อดวงตาสะดุดกับร่างที่เดินวนเวียนอยู่ที่หน้าประตูบ้าน ในใจคชาคิดไกลไปถึงโจรผู้ร้าย เพราะวันนี้เขากลับเข้าบ้านมาแค่คนเดียว แต่เมื่อเห็นใบหน้าขาวจัดที่เด่นอยู่ท่ามกลางความมืดชัดๆ ร่างกายก็เกิดปฎิกิริยาต่อต้านขึ้นมาเสียเฉยๆ  คชาปิดม่านลง ก่อนจะข่มใจบอกตัวเองว่าให้ตายก็จะไม่ลงไปหา

ร่างเล็กกลับไปนั่งชันเข่าอยู่บนเตียง ริมฝีปากแดงจัดถูกกัดจนเลือดซิบ  เขาพยายามอย่างมากที่จะไม่ใส่ใจกับเสียงฟ้าร้องและแสงสว่างวาบรุนแรงที่ตัวเองก็ยังสะดุ้ง

แต่แล้วหัวใจของเขาก็ยังเป็นหัวใจดวงเดิมที่อ่อนแออยู่วันยังค่ำ

“ บ้าเอ้ย ”   คชาสบถ  ก่อนจะลุกจากเตียงแล้วรีบวิ่งลงไปข้างล่าง ทันทีที่เปิดประตูบ้านออกไป ร่างที่ยืนเปียกปอนอยู่หน้าประตูรั้วก็หันมามอง ร่างเล็กชาวาบไปทั้งร่าง เพราะจากสภาพก็พอจะดูรู้ ว่าอีกฝ่ายยืนอยู่ตรงนี้มานานขนาดไหนแล้ว

“ มาทำไม....ทำแบบนี้ทำไม? ”  น้ำเสียงสั่นไหวที่ออกมาจากลำคอ เสียดแทงหัวใจตัวเองจนเริ่มเป็นแผล คชาเดินออกมาท่ามกลางสายฝน แต่ไม่เฉียดเข้าใกล้ประตูรั้วซึ่งเป็นปราการด่านเดียวของพวกเขาเลยสักนิด

เขากลัว ... กลัวว่ากำแพงที่กำลังก่อเพื่อปกป้องตัวเองจะทลายลงอีกครั้ง

“ อยู่กับใคร ”  เต๋าตะโกนแข่งกับเสียงสายฝน 

“ กลับไปซะ ” 

“ ฉันถามว่า อยู่  กับ ใคร! ” 

“ อยู่คนเดียว พอใจรึยังว่ะ! ”  คชาตะโกนตอบกลับไปบ้างอย่างมีอารมณ์

 สายฝนเทกระหน่ำลงมาหนักกว่าเดิม แต่ดูเหมือนทั้งคู่จะไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับความเปียกปอนอีกแล้ว

“ เปิดประตู ”  เต๋าออกคำสั่ง แต่คนฟังยังดื้อดึงพอที่จะไม่ยอมทำตาม

 แค่เห็นปฎิกิริยาของเจ้าบ้านที่ทำหน้าตาไม่เต็มใจจะต้อนรับขับสู้ ก็เรียกน้ำโหของคนตัวสูงให้เดือดพล่านได้แล้ว  เต๋ากระโดดขึ้นไปยืนอยู่บนขอบรั้ว ก่อนจะได้ยินเสียงร้องห้ามมาจากคนข้างใน แต่มีหรือที่จะเชื่อ ใช้เวลาเพียงไม่นานเขาก็เหวี่ยงตัวเองลงมาอยู่ในตัวบ้านแล้ว เดินไม่ถึงสามก้าวก็คว้าแขนผอมบางของคนที่กำลังจะเดินหนีเอาไว้ได้ไม่ยาก ใบหน้าขาวจัดแสยะยิ้มด้วยความสาแก่ใจ

“ หนีฉันไม่พ้นหรอก.....คชาน้อย ” 

คนตัวเล็กกว่าสะบัดแขนอย่างแรงด้วยความตกใจ เขาไม่คิดว่าเต๋าจะกล้าถึงขนาดนี้ แต่จะทำท่าไหนคนตัวสูงก็ไม่ยอมปล่อยท่าเดียว สุดท้ายแล้วก็สู้แรงอีกฝ่ายไม่ได้ ต้องเป็นคนถูกลากให้กลับเข้าไปในบ้านทั้งอย่างนั้น

คชาสลัดมือเต๋าที่จับอยู่ตรงข้อแขนออกจนได้เมื่อก้าวขาเข้ามาในบ้าน แต่ไม่รู้เลยว่าร่างสูงใช้จังหวะนั้นดึงตนเองเข้าสู่อ้อมกอดได้อย่างง่ายดายที่สุด มือเล็กดันแผ่นอกของเต๋าออกสุดแรง ท่าทางดื้อดึงแข็งขืนแบบนี้ยิ่งเร้าอารมณ์ให้อีกฝ่ายต้องทำอะไรสักอย่าง ริมฝีปากเย็นจัดเพราะยืนตากฝนอยู่เป็นนานสองนานก้มลงหอมแก้มนุ่มทั้งสองข้างก่อนจะยกยิ้มเมื่อคนตัวเล็กนิ่งไป

“ มาทำไม?.... ”  คชาถามซ้ำ พยายามบีบเค้นเสียงตัวเองให้ห้วน แต่เพราะน้ำแข็งในใจละลายกลายเป็นหยดน้ำไปหมดแล้ว เสียงที่หลุดออกมาจากริมฝีปากสีซีดจึงเบาหวิวจนน่าใจหาย

“ คิดถึง ”   เสียงนุ่มนวลที่คุ้นเคยกระซิบคำหวาน แต่ทั้งร่างกายคนฟังรับรู้เป็นอย่างดีว่ามันเคลือบยาพิษร้ายกาจขนาดไหน

หมดกัน  ... คชาครางในใจ

ให้ตายชาตินี้เขาคงไม่มีวันทำใจได้หรอก ถ้ายังเป็นแบบนี้

ดวงตาเรียวเงยขึ้นไปมองใบหน้าหล่อจัด ก่อนจะเอื้อมมือไปปัดปอยผมที่เปียกชื้นของอีกฝ่าย

“ เปียกหมดแล้ว.....มาเดี๋ยวเราเป่าผมให้ ”  ร่างเล็กทำท่าจะผละออกไป แต่คนตัวสูงไม่ยอม

หน้าผากเย็นจัดเลื่อนลงมาชนกับหน้าผากเล็กที่ยังพอมีไออุ่นหลงเหลืออยู่  แขนแข็งแรงกอดรัดร่างน้อยเข้ามาแนบชิด

“ ปล่อยเถอะเต๋า....เดี๋ยวเป็นหวัดกันทั้งคู่ ”  คชาบ่นเพราะร่างกายโชกไปด้วยน้ำฝนไม่ต่างกัน

“ ไม่เอา....ขออยู่แบบนี้อีกแป้บ ” 

คนสองคนกอดกันอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน .... จนเสียงเรียกเข้าจากมือถือต้องคำสาปดังขึ้นมา คชาจึงรีบผละตัวออก  เต๋าดึงโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ขึ้นมาดูหน้าจอ และเพียงแววตาที่เปลี่ยนไป เขาก็รับรู้ได้ทันที

ถึงจะนึกสาปแช่งไอ้มือถือที่ทนอย่างกับอะไรดีแค่ไหน แต่สุดท้าย มีเพียงสองคำเท่านั้นที่เขาจะต้องพูด

“ รับสิ ”  เสียงแผ่วเบาแหบแห้งเหลือเกินในตอนนี้

เต๋าไม่ได้ลังเล หรือ คิดจะปฎิเสธสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นเลย  ดวงตาคมแค่มองสบมาที่เขาตรงๆแค่นั้น ... แล้วมีหรือที่คนอย่างคชาจะไม่รู้ใจของเต๋า

“ เราจะเข้าไปรอในห้อง ”   ร่างเล็กส่งยิ้มให้ แล้วหันหลังกลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเองแล้วปิดประตูอย่างแน่นหนา 

ในหัวสมองสั่งให้เขาเดินออกไปให้ไกลจากตรงนั้น

 แต่หัวใจกลับสั่งให้เขารอฟัง

วินาทีที่ทุกอย่างเงียบงัน นอกจากเสียงฝนแล้ว คชาได้ยินทุกอย่างชัดเจนเหลือเกิน

...เต๋าอยู่ที่พัก ไม่ได้ไปไหน... 

...เชื่อใจกันหน่อยเถอะ เต๋าไม่เคยมีใครเลยนอกจากพลอย... 

...รักพลอยที่สุด รักพลอยคนเดียวจริงๆครับ... 

คชายิ้มให้กับตัวเองทั้งน้ำตา  พลางนึกก่นด่าตัวเองในใจที่ไปรักผู้ชายใจร้าย ใจดำคนนี้ได้ลง

แต่จะทำอย่างไรได้เล่า?

...เพราะคชารักเต๋าที่สุด รักเต๋าคนเดียวจริงๆ... 

ไม่ใช่คำพูดของเต๋าที่มีให้พลอย แต่เป็นคำพูดของตนเองเมื่อครู่ ที่กร่อนก้อนเนื้อในอกจนแตกสลายเป็นผุยผง ความรู้สึกขมขื่นแผ่ซ่านเข้าทุกขั้วหัวใจ ให้ร่างกายตระหนักถึง รักที่ไม่มีทางสมหวังไปได้

เสียงบิดลูกบิดประตูส่งผลให้ร่างเล็กรีบปาดน้ำตาแล้วเดินไปนั่งอยู่ตรงขอบเตียง  ใช้เวลานานทีเดียว กว่าเต๋าจะเดินเข้ามาถึงตัวเขา และนั่งคุกเข่าลงตรงหน้า  มือที่ยังมีไอเย็นจางๆเอื้อมมาจับมือของเขาที่เย็นชืด

“ เช็ดผมให้เต๋าหน่อยนะ ”  เสียงแบบเดิมๆที่เต๋าใช้พูดกับคนรัก ยิ่งทิ่มแทงความอ่อนแอของคชาให้พังย่อยยับ  ยังไม่ทันได้ตอบ ร่างสูงก็จัดแจงตัวเองให้นั่งอยู่ระหว่างขาของเขาแล้ว

คชาเอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนูสีขาวที่พาดอยู่ไม่ไกลมาถือไว้ ก่อนจะลงมือเช็ดผมสีดำที่ทั้งยุ่งเหยิงและเปียกชื้นให้อีกฝ่าย เขาทำอย่างนั้นไปเรื่อยๆท่ามกลางความเงียบของคนทั้งสอง จนเต๋าเอื้อมมือมาแตะแขนของเขาน่ะแหละ คชาถึงได้หยุด

“ ชา...... ”  

“ หืม? ”

“ ขอโทษนะ.....ที่เต๋าทำอะไรเพื่อชาไม่ได้สักอย่าง ” 

คชารู้สึกถึงความปวดร้าวที่ค่อยๆกัดกินเข้ามาถึงแกนกลางหัวใจ คำพูดเหล่านั้นตอกย้ำให้ความหวังเพียงน้อยนิดแหลกสลายลงไปได้ไม่ยากเลย แขนทั้งสองข้างหมดแรงเอาเสียดื้อๆ

แต่คชายังมีสติดีพอที่จะพูดความในใจกับคนที่เขารัก

“ เรารู้ ”   คชากระซิบกับกลุ่มผมสีดำที่ยังไม่หายเปียกชื้น   “ เราไม่ต้องการอะไรเลยเต๋า ”

เราไม่ต้องการอะไรจริงๆ 

 .

.

.

TBC